Szu na tropie pamięci – Zestaw 10 książeczek


CO ZNAJDUJE SIĘ W ZESTAWIE

10 książeczek w twardej oprawie

Integralną częścią każdej książeczki są zadania dla dzieci i mini poradnik dla rodziców – powiązane tematycznie z treścią książeczki.

Książeczki napisane w lekkim, naturalnym tonie. Napisane są językiem korzyści, dostosowanym do możliwości rozumienia przez dzieci w wieku przedszkolnym, obrazują możliwe pozytywne i efektywne metody współpracy i komunikacji z chorym jak również sposoby radzenia sobie z chorobą w najbliższym gronie.

DLACZEGO WARTO MIEĆ SERIĘ „SZU NA TROPIE PAMIĘCI”

1. Pierwsza w Polsce praca dedykowana dzieciom w wieku przedszkolnym.

2. Unikalność, o której stanowi wsparcie opiekunów osób z chorobami otępiennymi przez najmłodszych członków rodziny. Wytłumaczę to na przykładzie: kiedy Polska przygotowywała się do wprowadzenia tzw. „ustawy śmieciowej” przedszkolaki miały serię spotkań, w ramach których dowiadywały się jak segregować śmieci. Kiedy moi znajomi nigdy nie edukowani w zakresie segregowania śmieci starym sposobem wrzucali wszystko do jednego kosza, pomimo licznych kampanii informacyjnych w mediach, zwrócenie uwagi przez dzieci nauczyło ich jak to robić w czasie jednej reprymendy ze strony maluchów. Tak to działa i ten mechanizm pozytywnego oddziaływania przez dzieci na rodziców chcę wyzwolić historiami zawartymi w książeczkach.

Na unikalność składa się również wkładka dla rodziców. Autorzy książeczek nie zostawiają rodziców i dzieci samych z książką. Dzięki wkładce dla rodziców, sami rodzice będą mogli uzyskać najpierw wiedzę ułatwiającą dalsze rozmowy z dziećmi na tematy objawów choroby poruszonych w książeczce.

3. Książeczki dla dzieci wspierają rodziców. Dzieci osób z chorobami otępiennymi, będący jednocześnie rodzicami małych dzieci, albo dziadkami maluchów bardzo często popadają w pułapkę strachu i izolują dzieci i chorych członków rodziny od siebie. Jest to bardzo zgubne w skutkach, a wynika z powszechnego braku wiedzy na początku drogi z chorobą otępienną w rodzinie i strachu jaki generuje stereotypowe postrzeganie tej grupy chorób. Ze strachu rodzą się działania przynoszące odwrotny od zamierzonego skutek – rujnujące więzi rodzinne. Przykład jaki dzieci wyniosą z domu będzie determinował ich stosunek do innych członków rodziny, w tym tych, którym przyjdzie być chorymi, wtedy gdy te małe dzieci dorosną. Warto zadbać , aby naturalnej otwartości dzieci na inność nie zamienić w niezdolność stawiania czoła problemom.

4. Książeczki dla dzieci wspierają chorych (w szczególności w pierwszej fazie choroby) – mogą stanowić doskonałą lekturę dla chorych Dziadków i wnucząt i wspierać w drodze informowania o możliwościach przekuwania tej sytuacji na pozytywy.

5. Kontakt osób z chorobami otępiennymi z małymi dziećmi (podobnie jak ze zwierzętami) jest silnym, pozytywnym bodźcem, który niejednokrotnie przynosi efekty nieosiągalne, albo bardzo trudno osiągalne w ramach tradycyjnych terapii dostępnych na naszym rynku (np. osoby z afazją potrafią sprawniej komunikować się w ich obecności).

6. Innowacyjne w kontekście wspierania osób zależnych w wyniku choroby otępiennej oraz ich rodzin jest wykorzystanie korzyści jakie niesie za sobą spędzanie wspólnego czasu z książką. Książka umożliwia zbudowanie bliskiego kontaktu między rodzicem a dzieckiem; pomaga stworzyć poczucie bezpieczeństwa; rozwija wyobraźnię, rozwija ciekawość świata (Ślepowrońska, 2017 – Dagna Ślepowrońska jest psychologiem i psychoterapeutą rodzinnym, bajkoterapeutą).

7. Każda rodzina ma swoje tradycje i rytuały zrozumiałe jedynie dla familijnego klanu (Olech, 2017).

W przypadku problemu, jakim jest otępienie, w rodzinie pojawia się szereg nowych twierdzeń dotyczących choroby, zmienia się sposób codziennego życia. Dzięki włączenia dziecka w naturalny proces życia rodziny z chorobą osoby bliskiej, jest możliwość scementowania rodzinnych więzi mimo problemu otępiennego. Specyficzny język umożliwia zarówno zbudowanie tożsamości dziecka w obliczu choroby dziadków, jak i umożliwia utrwalanie tożsamości osoby starszej z otępieniem.

Ze wszystkich rodzinnych rytuałów, wspólny nawyk czytania ma moc uśmierzania konfliktów, otwierania głów i serc na potrzeby bliźnich (Olech, 2017). 

W przypadku książeczki o tematyce choroby dziadków, dziecko otwiera się na niezrozumiałe dla niego potrzeby chorej osoby starszej, rodzic zaś – na potrzeby dziecka, które mimowolnie jest naturalnym członkiem całego systemu rodzinnego. Wspólne czytanie umożliwia porozumienie między rodzicem a dzieckiem, pozwala zapoznać się z różnorodnymi emocjami i wzbudza zaufanie. W formie książki dajemy dziecku narzędzie do rozproszenia negatywnych odczuć związanych z własną niewiedzą, bywa też etycznym kompasem. Książki są tym, czym symulator lotów dla pilota oblatywacza – czytając, bezpiecznie doświadczamy różnych życiowych perturbacji, mamy możliwość wzmocnienia własnego osądu spraw i dokonania przemyślanych wyborów (Olech, 2017). 

Jest to szczególnie istotne w przypadku zmagania się w rodzinie z chorobą otępienną. Ukazanie objawów nie wprost, a w życiu wyimaginowanych bohaterów, umożliwia bezpieczne rozmowy na temat także „negatywnych” emocji, pozwala także dziecku na adaptację do dalszych etapów choroby bliskiej osoby starszej.

8. Każda z książeczek porusza 1 temat związany z chorobą demencyjną i składa się na zamkniętą serię stanowiącą „podróż” przez chorobę od objawów, po sposoby działania w określonych sytuacjach związanych z rozwojem procesu chorobowego (np. tracenie orientacji w przestrzeni, afazja, zapominanie imion bliskich).

Edukacyjna zabawa to np. labirynt jak trafić z ławki w parku do domu („idziemy przez labirynt ołówkiem”).

Wkładka dla Rodziców omawia objaw i sposoby reagowania w trudnych sytuacjach.

KTO I DLACZEGO NAPISAŁ „SZU NA TROPIE PAMIĘCI”

Seria została w całości stworzona przez osoby związane  prywatnie i / lub zawodowo z osobami doświadczającymi chorób neurodegeneracyjnych i / lub ich rodzinami (psycholog, opiekunowie rodzinni, opiekunowie zawodowi, terapeuci zajęciowi pracujący indywidualnie i zbiorowo z osobami chorymi oraz członkami ich rodzin przez wiele lat). Jest odpowiedzią na obserwowane problemy w komunikacji najmłodszym członkom choroby w rodzinie.



Idź do góry strony